Dutch Masters of MTB

Het was de tocht der tochten.........

Om te beginnen wil ik alle Marmaten bedanken voor de spontane reacties en aanmoedigingen. Ook een speciaal woord van dank aan Harrie en Dorus die ons geweldig hebben ondersteund tijdens deze tocht. Dorus was degene die 's nacht ziek werd en daardoor helaas de tocht niet kon fietsen.

Mijn verhaal.
Zaterdag, de day before. We vertrekken naar onze slaapplaats in Haarle. In een groepsaccommodatie zijn we met z'n elven bij elkaar. teambuilding. Op tijd naar bed, 4;30 uur weer op. Ontbijt met z'n allen en mentaal voorbereiden voor de tocht der tochten. 5;45 uur aan de start.

Om 6:00 uur startte ik in de eerste groep van 190 mannen en vrouwen. Hennie Kuiper gaf het startschot. Hierna zouden nog 3 groepen starten om de 3 minuten. Totaal 750 deelnemers. De eerste 50 waren snelle jongens die prof of amateur verleden hadden.

Met startnummer 177 ging ik op pad. Het was donker en het regende, maar met lamp en regenjas was ik goed voorbereid. Na 10 minuten fietsen zag ik een geweldig mooi beeld van allemaal fietslichtjes die in de donker hun weg zochten.

Ik begin rustig had ik met voorgenomen. Leek me het beste gezien de duur van de tocht en niet wetende wat er komen zou. Na een half uurtje begon ik mijn tempo wat op te voeren. Ik had goede benen en te rustig beginnen is ook niet mijn ding. De eerst 25 km gingen als vanzelf. We hadden een eerste pauzeplaats, maar hier had ik nog geen behoefte aan. Snel een paar bekertje drinken een een paar stroopwafels en weer weg. Inmiddels had de broer van Jarno, Erwin, mij ingehaald wetende dat die 9 minuten na mij is gestart!

Het parcours was nat, modderig en heuvelachtig met zware stukken. Met name de paden met trekkersporen tussen de weilanden waren een aanslag op man en materiaal. Diep door de blubber stoempen en ploeteren. Zwaar ademende gestaltes doordrenkt van regen en modder. Veel buurten was er niet meer bij.

De tweede pauzeplaats was bij de 50 km. Ondanks al een zwaar traject te hebben gehad voelde ik me goed. Korte pauze en weer verder, op naar de 75. Ook hier weer zware stukken en het bleef maar regenen. Modderplassen en gladde stukken singletracks . Goed opletten en doorgaan. Inmiddels had Jarno aangesloten en fietsten we samen verder naar de 75. Harrie stond klaar en na een pauze van 5 minuten weer op de fiets samen met Jarno op naar de 100 km. De grote rustplaats en voor degene die een duo vormde kon hier wisselen. Jarno nam hier afstand van mij en we fietsen ieder ons eigen tempo.

Ik had me voorgenomen om bij de 100 km flink wat te drinken en een wat langer pauze te nemen. Het regen was gestopt en om 11 uur stond ik op de grote pauzeplaats. Onder luide aanmoediging van vele mensen bereikte ik de 100 km, al was het klimmetje er naar toe nog behoorlijk pittig. De eerst 100 waren zwaar en had direct invloed op het deelnemersveld. De eerste schifting was een feit. Uiteindelijk zou 1/3 het niet halen. Niet onze groep van 10 mannen, gestaald en goed voorbereid zouden we elkaar er doorheen helpen als nodig. Op de pauzeplaats miste ik "onze" Harrie. Met wat op en neer fietsten probeerde ik Harrie te vinden, te vergeefs. Shit, dacht ik. Ik had eigenlijk een eigen bidon drinken willen hebben. Op de pauzeplaats wat gedronken en wat gegeten en toen weer door naar de 125 km. Dan hier maar een grote pauze en flink wat drinken.

Deze kilometers gingen voortvarend en ik had er goed de sokken in. Rond 12;15 uur zag ik Harrie en Dorus staan bij de pauzeplaats. Gelukkig. Ik stopte bij de bus. Terwijl ik mij goed vol dronk haalde Harrie wat te eten. Hier heb ik een 10 minuten gestaan en wat rek en strek oefeningen gedaan. Ik voelde me goed en zei tegen hun dat het zeer goed ging. Dat had ik beter niet kunnen zeggen.

Op naar de 150 km kreeg ik een terugslag. Bij km 135 kreeg ik een inzinking. Geen energie, verkramping en futloos ploeterde ik verder door de bossen. Heuveltjes voelde als bergen. De benen waren pap en dat was te merken aan mijn snelheid. Te laat gedronken dacht ik bij mezelf. Wijze les. Inmiddels had Carlo Derix mij ingehaald. Hij zie: "pik maar aan" maar ik had geen kracht en ik liet hem gaan. Op eigen tempo sleurde ik me ik er doorheen.

De 150 km post was een aangename post voor mij. Carlo stond hier ook nog en vroeg of ik met hem mee fietste. Ik paste en nam even de rust (lekker piesen). Eenmaal op de fiets was de stroperigheid verdwenen. Ik had weer energie en had nergens last van. Ook de paden waren beter en ik was inmiddels opgedroogd. Het duurde wel lang voordat de laatste pauze plaats kwam, en even dacht ik dat ik verkeerd was gefietst. Immers ik zag in de verte niemand voor of achter mij. Gelukkig was dit niet het geval en op km 184 kwam ik bij de pauzeplaats.

Hier werd ik goed verzorgd door Harrie die mij vol stopte met cola en eten. Mijn fiets was inmiddels een paar kilo zwaarder van de modder en de ketting piepte en knarste. Het materiaal werd zwaar op de proef gesteld. De laatste 20 km gingen als vanzelf. Ik had vleugels en voelde me beresterk. Een jongen uit België vroeg of hij met mij mee naar de finish mocht. Hij zat er mentaal en fysiek doorheen. Samen hebben we de laatste 20 km al pratend gefietst. 5 km voor de finish zette hij zijn bril weer op. Ik vroeg waarom? Hij zei: "als ik dadelijk over de finish kom moet ik wenen". Geweldig! Dit zijn prachtige momenten tijdens zo'n toertocht.

De laatste km is aangebroken. Uit het bos de harde weg op. We ruiken de finish. De spieren worden nog eens gespannen, mijn tellertje geeft 35 km/uur aan. Nondeknetter denk ik. Door de hekken.................. Ik vlieg bij de finish bijna aan de achterkant van het schavot af, gelukkig werken mijn remmen nog. De mat krult helemaal op. Hohoho roepen ze...........
Wat een einde.
Met een draadnoagel als aandenken om mijn nek en mijn schoonzus en haar man aan de finishlijn ben ik trots en heb ik een voldaan gevoel. Volgend jaar weer.

De Mannen van de Dutch Masters hebben het allemaal uitgereden.
Een geweldige gezellige groep. Erwin, Stefan, Carlo, Jarno, Erwin, Huub, Robert, Sander, Dorus en Harrie en ik zei de gek. Chapeau!

 


Frankwin